Samensmelten.

Die behoefte aan een soort intense, diepgaande verbinding. Met een ander. Met iets anders. Met jezelf.

Dat gevoel bij een vonk van intimiteit in een gesprek. Een zachte aanraking of massage. Al surfend in zee.

Ik heb er blijkbaar toch een dingetje mee.

Dat samensmelten.

Waarbij je zodanig wordt opgeslorpt in het moment dat je de tijd volledig uit het oog verliest. De wereld rondom jou zou kunnen ontploffen en je zou het niet eens merken. Alsof je tijdelijk even in een ander universum vertoeft.

Ik mocht het onlangs weer ervaren tijdens een gesprek op The School of Life in Londen. Tijdens een intense dans afgelopen dinsdag. Tijdens het oogcontact met mijn dochter waarbij mijn binnenste ineenkromp van de schoonheid ervan.

Telkens die vreemde combinatie van verbinding, ontroering en vitaliteit. Energie die stroomt onder een warm dekentje troost. Een intens gevoel van: ik leef!
In alle geborgenheid.

Alsof je — heel even — deel wordt van een geheel. Welk geheel? Geen idee. Maar de contouren van jezelf worden wat minder scherp. Je voelt je helemaal in het nu. Met de ander. Met iets anders. Met jezelf.

Het gevoel van je te verliezen in een muzieknummer. Een schilderij. Een vrijpartij.

De slappe lach met vrienden.

Als een soort voorproefje op een volledig samensmelten.

“Ooit helemaal bemind, ontplooid en in verbinding met alles en iedereen”, zei mijn mama toen ik haar onlangs interviewde voor een audioportret. Ook al zijn we compleet anders, delen we blijkbaar datzelfde verlangen.

Misschien zoek ik in dat samensmelten iets bij de ander. Nieuwe stukken van de wereld en het leven ontdekken via een andere bril. Misschien is het een poging om een leegte te vullen wegens een tekort aan verbinding vroeger. (Slik). Of misschien raken zo'n momenten omdat ik dan verborgen stukjes van mezelf ontdek die nog onvoldoende geleefd worden.

Of...draait het om verbinden met iets dat ons allebei overstijgt? Dat Ene? De Kosmos, onderstroom, energie? Liefde.

...

Misschien zijn al die intellectuele (en zelfs spirituele) verklaringen kant-en-klare onzin en heeft mijn verslavingsgevoeligheid gewoon iets nieuws gevonden om zich op te storten.

Misschien is dat willen samensmelten met iets overstijgend een elegante manier om het échte (soms pijnlijke) leven te omzeilen.

Geen idee welke verklaring klopt.
Misschien allemaal een beetje.
Misschien geen enkele helemaal.

Want na zo'n intens samensmelten komt die bijna onvermijdelijke nood aan zuurstof. Contouren. Ruimte voor je eigen identiteit.

Alsof de verbinding soms te intens is om te dragen.

Maar oh, dat samensmelten. Wat een fijne plek om te vertoeven.
Misschien is het uiteindelijk gewoon des mensen.
Dat verlangen.
En zit ik vermoedelijk wat aan het extreme uiteinde van die gevoeligheid. En besef ik maar al te goed dat niets of niemand die honger naar eenheid voorgoed zal stillen.

En toen. Hoorde ik de pakkende woorden van kunstenares Grace Tjang in Touché:

“Liefde is een geur.
Het is een aanraking.
Het is je ogen dicht doen en je kinderen zien.
Liefde is gewoon heel.veel.troost.
Al heb je dat maar één moment gehad in je leven, dan is het gewoon dat, dat telt.”

Oefh. Ik ging gebukt onder de schoonheid ervan.

Misschien zit de kunst er in om niet van dat verlangen af te raken. Om tijdens die zoektocht nederig te wachten op dat ene moment. Met een ander. Met iets anders. Met jezelf.

En in de tussentijd kunnen we misschien gewoon wat op elkaar leunen. In dit mogelijks wachten op Godot. Wie weet, komt er al leunend net een tikkeltje samensmelten aan te pas ;-)

Dansende groet,
Ama