Samensmelten.

Die behoefte aan een soort intense, diepgaande verbinding. Met een ander. Met iets anders. Met jezelf.

Dat gevoel bij een vonk van intimiteit in een gesprek. Een zachte aanraking of massage. Al surfend in zee.

Ik heb er blijkbaar toch een dingetje mee.

Dat samensmelten.

Momenten waarbij de wereld rondom jou zou kunnen ontploffen en je zou het niet eens merken. Alsof je tijdelijk even in een ander universum vertoeft.

Ik mocht het onlangs weer ervaren tijdens een gesprek op The School of Life in Londen. Tijdens een intense dans op dinsdag. Tijdens het oogcontact met mijn dochter waarbij mijn binnenste ineenkrimpte van de schoonheid ervan.

Telkens die vreemde combinatie van verbinding, ontroering en vitaliteit. Energie die stroomt en tegelijk een warm dekentje troost. Een intens gevoel van: ik leef. Maar dan in alle geborgenheid.

Misschien gaat het nog een stap verder.

Alsof je — heel even — deel wordt van een geheel. Welk geheel? Geen idee. Maar de contouren van jezelf worden wat minder scherp. Je voelt je helemaal in het nu. Met de ander. Met iets anders. Met jezelf.

En vooraleer je me wegklikt wegens zweverig gedoe of vermoeden van het innemen van speciale paddenstoelen: het gaat evengoed om jezelf verliezen in een muzieknummer. Een schilderij. Een vrijpartij.

De slappe lach met vrienden.

Als een soort voorspel op dat volledig samensmelten.

“Ooit helemaal bemind, ontplooid en in verbinding met alles en iedereen”, zei mijn mama toen ik haar onlangs interviewde voor een​​ audioportret​​. Ook al zijn we compleet anders, delen we blijkbaar datzelfde ultieme verlangen.

Maar waar komt dat verlangen in godsnaam vandaan?

Blijkbaar breken filosofen en psychologen hier ook al duizenden jaren hun hoofd over.

Misschien zoek ik iets bij de ander. Sommige ontmoetingen lijken mij letterlijk uit te breiden. Alsof ik via iemand anders nieuwe stukken van de wereld en het leven ontdek. Self-Expansion, volgens de psychologie.

Carl Jung beschreef hoe iemand ons kan raken omdat we in die persoon iets ontmoeten dat in onszelf nog onvoldoende gekend of geleefd wordt. Zo zoek je via de ander misschien ook naar stukjes van jezelf.

Of misschien zoek ik toegang tot iets dat ons allebei overstijgt. Iets dat iedereen op een of andere vreemde manier verbindt. Plotinus noemde het Het Ene. Anderen spreken over eenheid, kosmos, onderstroom, energie.

…

Misschien zijn al die intellectuele (en zelfs spirituele) verklaringen kant en klare onzin en heeft mijn gulzige verslavingsgevoeligheid gewoon iets nieuws gevonden om zich op te storten.

Misschien is dat samensmelten een vlucht van de realiteit zoals John Welwood terecht opmerkt met zijn term spiritual bypassing, waarbij dat zoeken naar iets overstijgend een elegante manier kan zijn om het échte (soms pijnlijke) leven te omzeilen.

Geen idee welke verklaring klopt.
Misschien allemaal een beetje.
Misschien geen enkele helemaal.

En na intens samensmelten komt soms ook die tegenbeweging. Die nood aan zuurstof. Afstand. Ruimte voor je eigen identiteit. Het stokpaardje waar Simone de Beauvoir ook voor pleit.

Maar oh, dat samensmelten. Wat een fijne plek om te vertoeven.
Mogelijks is het uiteindelijk gewoon des mensen.
Dat verlangen.

En zit ik vermoedelijk wat aan het extreme uiteinde van die gevoeligheid. En besef ik maar al te goed dat niets of niemand die honger naar eenheid voorgoed zal stillen.

Zoals Henri Nouwen schreef “No friend or lover, no husband or wife, no community or commune will be able to put to rest our deepest cravings for unity and wholeness.”

(Dju toch, Henri. Verpest het toch even niet).

Misschien zit de kunst er (alweer) in om niet van dat verlangen af te raken. Misschien kunnen we tijdens die zoektocht gewoon af en toe wat op elkaar leunen. Een beetje troost vinden bij elkaar in deze lost cause. In deze utopie. In dit wachten op Godot.

En…
wie weet…
als we lang genoeg op elkaar leunen...
Komt er toch een tikkeltje samensmelten aan te pas ;-)

Warme groet,

Ama