Je hebt zo van die Momenten. Ontmoetingen. Belevingen.

Die je voeden. Die je ziel doen flikkeren.
Je hart sneller doen kloppen en je vatje vullen met energie.

Voor. Tijdens. én na.

Life Juice noemt Dr. Gladys McGarey het. En dat is voor iedereen anders.

Spontane gesprekken met wildvreemden in hartje Gent over het Leven. Liefde. Zoektochten. Een dansmoment waarbij de energie ervan afspatte. Cafépraat met een boeiende Prof over het brein van criminelen en het spanningsveld tussen mindfulness en ambitie.

Dingen waarvan je glimlach nog nazindert tot in Tokio.

Ik mocht het in het kwadraat ervaren tijdens mijn solotrip naar Corfu.
Waar ik 5 dagen ging (ecstatic) dansen. En 2 dagen zijn.

Zoals altijd begon het met een vol hoofd. Vol oordeel.
“Oh nee, toch niet zo’n bende Hollanders die niet kunnen dansen”
“Wat zit ik hier te doen tussen die hippies die denken alles op te lossen met liefde”
“Shit die vrouwen zijn hier duust keer knapper dan ik”
“Oh jo die laat haar okselhaar groeien”
“Allez Ama, kom uit uw hoofd en geniet van de dans! Ge zit er niet in hé?”
"Wat zit ik hier toch in godsnaam te doen"

Ik bleef ook met 1 voet thuis. Regelmatig inchecken bij mijn dierbaren. Elke stap van m’n reis delen, want alleen is toch maar alleen. En uiteraard krampachtig zoeken naar antwoorden over de volgende stappen in mijn leven (die maar geen vorm willen krijgen, verdomme!).

En dan begon de magie.

Van het zakken. Van in het nu leven. Van opgaan in de beleving.
Massaal dansen. Zonder praten. Energieën van dansende zielen zien samenvloeien. Wandelen aan het strand zonder gsm. Slenteren naar de winkel en lokaal eten in alle traagheid klaarmaken. Overal te laat mogen komen. ‘S nachts na al dat dansen nog een pizza afhalen en opsmullen in bed. Zonnestralen die mijn gezicht streelden. Golven die mij omarmden.

The depth of being noemt David Deida dit. (Met uitzondering van de pizza, vermoed ik).

Samen met diezelfde ‘hippies’ staten van euforie, verbinding en aliveness voelen tijdens de danssessies van 2,5 uur. Mensen leren kennen uit San Francisco, Berlijn, Malaga, Zuid-Afrika, Zwitserland en Nederland. Ieder met hun eigen uniek verhaal en uitstraling.

Intense gesprekken die uren konden duren. Over zoektochten. Crisissen. Levenslessen en gerookte sardines.

Gerookte sardines om je vingers bij af te likken.

Om dan een week later mijn hoofd te breken over 1001 verklaringen waarom ik er zo van opleefde. De introverte, nieuwsgierige lone wolf die gevoed werd. Een existentiële leegte die even gevuld raakte. Angstige hechting die tot rust kwam. Midlife gewijs voluit leven nu het nog kan. Verslaafd aan bliss. Persoonlijke groei.

Het doet er eigenlijk niet toe, concludeerde ik gisteren met een van mijn beste vrienden, die al 75 jaar voor de Life Juice leeft.

Er zijn zo van die Momenten. Ontmoetingen. Belevingen.

Ik wens ze jou ook toe.