Na het Kleine Verlies maak ik graag evenwaardige ruimte voor het Kleine Geluk.

Als tegengewicht.
Als aanvulling.
Als draagkracht voor het Kleine Verlies.

Bewust in een andere blogpost. Omdat het Klein Verlies alle onvoorwaardelijke aandacht verdiende. Ruimte mocht innemen. Zonder enige potentiële bezoedeling van een silver lining.

Niets mis met positieve keerzijdes, maar als dankbaarheid krampachtig moet, is er vaak nog ondoorvoelde pijn. Terwijl als de pijn er even mag zijn, komt de dankbaarheid meestal vanzelf - toch op termijn.

Maar dus.

Dat Kleine Geluk!

Van een dierbare die met open armen naar je toe loopt.
Van een zonnestraal op je gelaat.
Van een vonk intimiteit in een gesprek.

Het Kleine Geluk dat ik mocht ervaren toen twee vriendinnen mijn hand vasthielden en in alle stilte mijn kleine verdriet mee droegen.

Een Sappige. Zoete. Krokante kers.

Bij deze wil ik graag licht werpen op dat Kleine Geluk. Ook met grote K.

Dat Kleine Geluk dat we soms ook verborgen houden.
Je spreekt er niet over omdat anderen rondom jou zoveel miserie hebben op dit moment.
Je deelt het niet omdat het maar iets banaals lijkt.
Of het is gewoonweg even uit je aandacht geglipt.

Dus even stilstaan bij dat Kleine Geluk.

Je wordt je weer bewust van wat wél.
Krijgt een gentle reminder. Een duwtje in de rug om het ook (terug) op te zoeken.
Om het dan, wanneer het zich aandient, ten volle in het nu te absorberen.

Om het vervolgens weer los te laten.

Ik wil graag even licht werpen op jouw Kleine Geluk. Om je verbeeldingsstoofje op dit moment even naar dat Kleine Geluk te laten zweven. En het opnieuw te laten beleven. Met (gedeeltelijk) al hetzelfde aangename effect als de beleving zelf.

Een spontane vriendelijke ‘goeiemorgen!’ van een wildvreemde.
Een kleine miserie winnen tijdens het wiezen.
De overheerlijke geur van versgebakken brood.

Je eerste vrije adem door je neus na een zware verkoudheid.

En misschien moeten we niet wachten tot het Kleine Verlies 'voorbij' is vooraleer we ruimte maken voor dat Kleine Geluk. Bestaat er geen juiste of vaste volgorde.

Misschien zit de kunst erin om het Kleine Verlies en het Kleine Geluk hand in hand te laten gaan. Een bijzondere dans waarin ze — elk op zich — in volle glorie mogen bestaan. Want net in die dans krijg je verbindende gesprekken met een lach én een traan.

Een beetje zoals het weer afgelopen week.
Keiharde storm.
En dan keiharde zon.

En kijk. Mijn eigen volgorde sluipt er tijdens het schrijven onbewust alweer in. Eerst het Kleine Verlies, dan het Kleine Geluk. Eerst zwaarte, dan lichtheid.

Misschien is dat soms wijs. Misschien betaal ik soms ook een prijs.

Misschien hangt het ook gewoon af van het moment. En zit de kunst erin te vertrouwen op wat zich aandient?

Wat is jouw Kleine Geluk?
Het ontkiemen van dat zaadje dat je zelf hebt geplant?
Dat ene lied dat jou meteen ergens naartoe brengt?
Samen met vrienden iets beleven? Een warm dekentje en een boek? Je kat horen spinnen?
Die ene koek?

Laat het hier in geuren en kleuren achter in ​dit formulier.​
Je doet me dan opnieuw een groot plezier.

En dan wens ik je binnenkort vooral dat Kleine Geluk.
Zonder enige druk.

Ama