"Soms begeeft je lijf het gewoon even" zei een arts toen ze geen verklaring vonden voor mijn fysieke klachten. (wat een verfrissend antwoord eigenlijk).

Frictie hoort nu eenmaal bij het leven las ik in dit omstreden opiniestuk van Julien.

"Het leven moet misschien gewoon geleefd worden" zei mede-fixer Glennon Doyle.

Het brengt me terug naar mijn nederige zin van 2025: trust the process. Heb vertrouwen. Beleef het leven. Wat er ook gebeurt. De pijnlijke frictie zal wel ergens toe dienen.
Zoals Kintsugi gewijs barsten en breuken worden geëerd met een gouden verzoenend randje.

...

Wat een labeur dat ik al heb moeten verrichten toTrust the Process. Ik ben net een krak in voorkomen dat er potten breken. Frictie wegwerken. Comfort creëren, aanpakken, oplossen.

Ik heb er zelfs mijn beroep van gemaakt.

Terwijl...Frictie is deel van het leven. Daartegen vechten is doodvermoeiend. Frictie kan zelfs een boeiende levensles bieden. Zonder donkerte heb je ook geen licht.

(Seriously, did I just write that?)

Maar wanneer is trop te veel? Voor welke frictie/trauma moeten we ons inzetten zodat het toch kan vermeden worden? Welke frictie kunnen we gewoon laten zijn, omdat het ons ook iets brengt? Of brengt elke pijn ons iets waardevol? Want graag toch wel wat nuance bij de post-traumatische-groei slogan: “what does not kill you makes you stronger” - Soms kills it meer dan making stronger. Soms breekt het jou of anderen (langzaamaan of plots) en is er veel geduld en herstelwerk nodig. Misschien herstel je mogelijks nooit. Of is er geen gouden lijm voorhanden om de scherven terug aan elkaar te lijmen. Niet omdat je niet wil. Maar omdat DNA, opvoeding, omstandigheden en/of toeval ervoor zorgen dat je geen toegang hebt tot de nodige hulpmiddelen om uit je frictie put te klimmen. (belangrijke schaduwkant die Julien over het hoofd ziet).

...

Misschien zit de kunst erin om, ondanks, te blijven bewegen met de frictie in je leven. Hoe traag of hoe klein die beweging ook mogen zijn.

Letterlijk. Wandelen. Ermee dansen. Wenen. Vertragen. Of gewoon al ademen.
Figuurlijk. Starten met de beweging van erkenning. Durven naar binnen kijken. De scherven observeren. Doorvoelen. Misschien zelfs accepteren. Er iets mee doen. Beginnen herstellen met de gouden lijm. Vergeven.

En als dat niet lukt, de beweging maken van 'het lukt even niet'.

“If you can't fly, run. If you can't run, walk. If you can't walk, crawl. But by all means, keep moving.”

Ach frictie...
Ook met jou zal ik eeuwig blijven dansen tussen ingrijpen versus laissez faire. Misschien is vastzitten met jou ook deel van het leven. Ik probeer alvast meer met jou te bewegen in de plaats van je te proberen bannen voor het leven.

Een dansende groet,
Ama

1 ding weet ik ondertussen zeker: bij onderhuidse-puist-frictie grijp je best niet in. Of je krijgt er nog een bult bovenop.