Onlangs zat ik met bewondering te kijken naar een koppel in de wachtzaal. Grijs. Gezapig. Content. Tevreden met de eenvoud van hun gesprek. Oprechte aandacht voor elkaar en een soort thuiskomen bij mekaar.

Mijn rusteloze ziel komt precies nooit thuis. Nog een boeiend project. Nog meer inzichten. Nog nieuwe mensen. Nog eens verhuizen. Geen tijd te verliezen. Nog. Nog. Nog!

Ik blijf maar graven. Naar wat precies? Geen idee. En terwijl ik graaf gaat het leven rustig aan mij voorbij.

Er zijn zo'n mensen die heerlijk lijken te berusten in het leven. Eenduidige keuzes. Instant acceptatie. Zonder nog een sprankeltje verlangen naar een mogelijke andere situatie.

Terwijl ik telkens iets inwendig voel porren. knagen. trekken. duwen. Blijf ik zoeken omdat ik (nog) niet (helemaal) op mijn plek zit? Of is het gewoon mijn beweeglijk temperament? Of komt dit door mijn first-world-privilege en ben ik gewoon een verwend Westers nest?

Of...is het de inhaalmanoeuvre van de vrouw achter de moeder in mij die me dwingt om terug meer te verkennen, proeven, beleven? Een fundamentele zielshonger die mijn lijf de wereld induwt alsof mijn leven ervan afhangt. Die terug naar dat gevoel van “ik leef!” verlangt.

Inwendig vuur dat snakt naar zuurstof.
Aarde die snakt naar water. 
Zielshonger die snakt naar zielsvoeding.

En toen...las ik een uitspraak van Kamo no Chōmei, een Japanse dichter die zich 15 jaar terugtrok in een kleine hut: "If your mind is not at peace, what use are riches?”​
​
De tijd stond even stil. A peaceful mind. Misschien is dat hetgeen waar ik naar verlang. Of misschien is het de kunst van het accepteren dat ik een vurige volatiele dromer ben (en zal blijven). En geeft dat net a peace of mind? Misschien mag verlangen ook gewoon bestaan zonder dat het moet ingevuld worden. Zonder dat er verder moet gegraafd worden.
...
Juist, ja. Voilà.
...
...
Allez hup.
Waar ligt mijn schup?